زمان مرگ ؛جلوه گاه راستین هویت فرد

انسان همواره در زندگی خود را می پوشاند، همواره در زیر نمودی که به چشم دیگران می آید پنهان است. تنها دو جاست که غالبا نقابی را که در سراسر عمر بر چهره دارد پس می زند: سلول زندان و بستر مرگ. در این دو جاست که فرصت عزیزی به دست می آید، تا چهره ی حقیقی هر کس را خوب ببینی، به ویژه مرگ!آدمی بوی مرگ را که می شنود صمیمی می شود. بر بستر احتضار، هر کس «خودش» است. وحشت مرگ چنان او را سراسیمه می سازد که مجال تظاهری نمی یابد، حادثه چنان بزرگ است که دیگران همه کوچک می شوند.